Archive for the ‘Column Kinderhart’ Category

Ruzie

Ik sta heerlijk rustig te koken terwijl de kinderen lief spelen in de huiskamer. Onverwacht is het weer zo ver, het huis is van het ene op het andere moment gevuld met schreeuwende stemmen. Meteen gooi ik de pollepel in de soep, de vaatdoek over mijn schouder en ren naar de zitkamer.

Sinds de geboorte van mijn kinderen, zijn de drie R’s van rust, regelmaat en reinheid een doel op zich voor mij geworden. Helaas tref ik vaker de drie Sch’s aan, van schreeuwen, schoppen, schelden. Dat zou ik niet weer gaan tolereren en kordaat riep ik:”He he ! Ophouden met die baldadigheid ! Wat is dit nu weer ?!”. Meteen kreeg ik te horen: “Hij heeft mijn auto’tje afgepakt, ik zat er mee te spleen”, waarna ik me omdraaide en vroeg: “Zo, en waarom doe jij dat ?”. Het antwoord kwam zonder aarzeling: “Jij bent een leugenaar en een grote stommeling” en het desbetreffende auto’tje werd door de kamer heen gesmeten, tegen een lamp die omviel. Boos riep ik: “Ga jij maar in de hoek staan en jij naar je kamer om na te denken en als jullie niet met de auto’tjes kunnen spelen zoals het hoort, dan neem ik ze in beslag”.

Weer terug in de keuken was het rustig in huis, maar ik had een onbehaaglijk gevoel. Ik besloot nog een kijkje bij de kinderen te gaan nemen. Mijn ene kind stond in de hoek te snotteren:”Ik krijg OVERAL de schuld van, iedereen schreeuwt ALTIJD tegen mij en het zijn MIJN auto’tjes, het is NIET eerlijk !!!”, mijn andere kind zat op bed een Suske en Wiske te lezen en snauwde: “Ga weg, het kan me allemaal niets schelen en ik ga ook niet nadenken !!!”.

Nee, niet nadenken. Dat was ik zelf waarschijnlijk ook vergeten te doen alvorens in te grijpen. Misschien had ik wel van een mug een olifant gemaakt. Alles wel beschouwd, wat was er nou gebeurd ? Ze waren het niet eens over een auto’tje; niets bijzonders. In plaats van het ze zelf op te laten lossen, had ik de ruzie afgekapt en rode kaarten uitgedeeld als een scheidsrechter. Ik roep altijd graag dat ik onafhankelijke mensen van de kinderen wil maken, maar daar zullen ze wel eerst voor moeten oefenen. En waar kan dat beter dan thuis, in een veilige sfeer; leren opkomen voor jezelf, leren omgaan met boosheid en frustratie en je gevoelens leren reguleren. Misschien had ik de ruzie even af kunnen zien, en als ze er zelf niet uitkwamen had ik hun gesprek kunnen sturen om ze op weg te helpen.

Het avondeten was klaar en ik riep: “Jongens, aan tafel !”.
De ruzie bleek verleden tijd; er werd weer gelachen en enthousiast gepraat. Totdat ik hoorde zeggen: “Zit niet zo te smakken, joh !”, waarop geantwoord werd: “Kijk naar jezelf, jij praat met je mond vol, viezerik !”. Ik betrapte me erop dat ik ertussen wilde komen en bijna zei: “Jongens, ophouden met bekvechten !”. Gauw beet ik op mijn tong en dacht: “Ruzie mag, het is een perfecte leerschool ! Alleen als het echt uit de hand loopt, grijp ik in !!”.

Sebastiana
een moeder op de Nederlandse School

“Nee mama” zei mijn kleine resoluut “dit kan ik absoluut niet naar school aan” en hij liep naar de kast om iets anders uit te kiezen. Ik bleef verbaasd achter, kijkend naar het t-shirt in mijn handen en zoekend naar een mogelijke uitleg. Had dit iets te maken met de voorwaarden van school betreffende de kledingvoorschriften ? Toen ik het hem vroeg zei hij “Nee mam, ik wil gewoon zijn”, waarbij ik dan verder ook niet wist wat ik moest denken. “Wat is dat dan “gewoon zijn” durfde ik nog te vragen. “Ja, net als iedereen, mam !!” was het ongeduldige antwoord. Net als iedereen ? En ik dacht dat conformisme vandaag de dag alleen nog weggelegd was voor oudere mensen. Mijn zoon had dus het juiste shirt nodig als middel om geaccepteerd te worden in de groep ? Maar wat voor shirt moest het dan zijn om ‘hip’ te zijn en erbij te horen ? Als je vandaag de dag op school wat te betekenen wilt hebben, maakt de groepsnorm duidelijk welk shirt gedragen zal moeten worden ! Ik dacht vliegensvlug na. Op het schoolplein van de middelbare school om de hoek is dat: spijkerbroek en zwart t-shirt. Laatst las ik dat in de oertijd een afwijkend uiterlijk reden was voor verstoting uit de groep. Dat is vandaag de dag dan nog relevant, alhoewel het begrip wel mee heeft geëvolueerd: als we er anders uitzien worden we niet gewaardeerd of aardig gevonden, en aan de kant gezet ! In dit licht begreep ik mijn zoon beter. Zijn zelfvertrouwen en eigenwaarde staan dus op het spel bij de keuze van het ‘verkeerde’ shirt. Sebastiana, een moeder op de Nederlandse school

Opeens was er een grote schaterlach te horen. Mijn kinderen kregen de slappe lach in de auto. Het was dolle pret; kreten van verschillende toonhoogtes gemengd met uitgelaten gelach. Het zat niet mee voor me, ik had wel zin om mee te lachen, maar het was duidelijk dat ik de aanleiding ervoor compleet miste en het begon ook nog eens te regenen. Eerst miezerde het, wat snel uitliep op een grote plensbui, mooie achtergrondmuziek voor het onbedaarlijke gegiechel. De ruitenwissers piepten een beetje “oing oing, oing oing..”, de regen kletterde tegen de ramen, en op de achterbank de kinderen, happend naar adem en luid gierend “aaaah… hihihihi” !

Later, thuis aan tafel hoefden ze elkaar maar aan te kijken en daar begon het weer. Op het moment dat er neuzen in het toetje werden geduwd, voelde ik een gevoel van ongenoegen over me neer dalen. Moest ik toch maar proberen de kinderen aan te sporen naar mij te luisteren ? Was ik hier elke controle over de goede orde in mijn huis aan het verliezen ? Er was geen speld tussen te krijgen. Samen lachen schept een gevoel van verbondenheid, dat kon ik hier klaarhelder zien. Zij lachtten en ik niet; ze lieten zich niet met mij in.

Het gelach van de kinderen deed me denken aan Mary Poppins; die werd gewichtsloos van het uitbundig lachen en hing dan vervolgens zwevend aan het plafond. In mijn ogen is dat zweven een metafoor van de auteur voor de productie van endorfines in ons lichaam als we zo heerlijk lachen. We voelen ons dan letterlijk in de zevende hemel.

Het schijnt dat lachen gezond is en positieve effecten heeft op lichaam en geest. Een heel verlegen kennis van me wordt extroverter als hij schaterlacht in gezelschap. Misschien lacht hij zijn remmingen weg. Ik kan ook goed begrijpen dat flink lachen niet samengaat met piekeren en stress. Als ik lach spant en ontspant dat de spieren, m’n gedachten staan even stil en zorgen vergeet ik. Het geeft een goed gevoel van binnen. Een beetje als een ritje in een helikopter, alles is zo op een afstand enigszins te relativeren.

“Ach wat”, denk ik bij mezelf, “het is een beste manier om in een goed humeur te raken, laat ze maar lachen.” Ik kijk toe met een glimlach op mijn gezicht en hoor dan opeens mijzelf: “hahaha…” De kinderen draaien zich naar mij om en zeggen “Oooh mam, moet jij ook zo lachen !!”

Ja. Lachen is aanstekelijk !

Sebastiana
een moeder op de Nederlandse School

Tradities.  In een ander leven, voordat ik kinderen kreeg, vond ik tradities echt gezellig en knus.Er kwam zo structuur in het leven; een patroon dat, zich immer herhalend, het jaar indeelt en kleur geeft. De dagelijkse sleur was onderbroken met iedere keer een ander feest, op dezelfde manier gevierd. Ik geloof dat het dit gevoel van herkenning was dat alles zo’n gezellig en knus voorkomen gaf. Ik wist wat ik kon verwachten, verheugde me erop en genoot er met volle teugen van. De manier waarop we elke traditie in stand hielden en vierden, al deze gewoontes, daarin namen wij gedaante. Het was onze gewoonte van zien en doen en iedereen die er aan mee deed hoorde erbij. Wat een saamhorigheidsgevoel gaf dat in die oh zo zalige jaren zonder einde van onze tradities. Read the rest of this entry »